2016-09-28

Księżyc w nauce i kulturze Zachodu

Jarosław Włodarczyk

Księżyc w nauce i kulturze Zachodu
Bogato ilustrowana, wielowątkowa opowieść o tym, jak człowiek oswajał i poznawał najbliższe Ziemi ciało niebieskie


Księżyc w nauce i kulturze Zachodu to bogato ilustrowana, wielowątkowa opowieść o tym, jak człowiek oswajał i poznawał najbliższe Ziemi ciało niebieskie. Czytelnik znajdzie tu historię najstarszych kalendarzy, dzieje badań ruchów Srebrnego Globu, dowie się, jak z epoki na epokę zmieniały się mapy Księżyca i poglądy na jego naturę. Na tym jednak nie koniec. Satelita Ziemi inspirował także fantastów marzących o podróżach kosmicznych oraz malarzy, jego imieniem nazwano jedną z zagadek psychologii widzenia. Książka ta dokumentuje fascynującą obecność Księżyca w myśli ludzkiej od czasów tajemniczych społeczeństw megalitycznych po początki ery kosmicznej.

2016-09-02

Caleb Scharf - Silniki grawitacji

Caleb Scharf

Silniki grawitacji. Jak czarne dziury rządzą galaktykami i gwiazdami

Czarne dziury zawsze były przedmiotem szczególnej fascynacji. Dziwne, niszczycielskie, zaginające czasoprzestrzeń, pożerające wszystko monstra dostarczały niekończącej się pożywki zarówno pracom naukowym, jak i literackim. Pracując nad coraz doskonalszym wizerunkiem Wszechświata, astronomowie odkryli, że czarne dziury nie tylko stanowią ważny, jeśli nie najważniejszy, element na mapie kosmosu, ale wiele z nich jest przerażająco głośnych, wręcz hałaśliwych. Są to szalone, wyzywające i pobudzające wyobraźnię odkrycia, których dokonano dzięki zaangażowaniu najpotężniejszych i najbardziej błyskotliwych idei ludzkiego umysłu – idealny materiał na bohatera bestselleru. 

Czarne dziury to silniki grawitacyjne – najwydajniejsze generatory energii w całym kosmosie. Z tego powodu odegrały kluczową rolę w kształtowaniu Wszechświata. To jedna z najniezwyklejszych i najdziwaczniejszych cech natury, na jakie się natknęliśmy: czarne dziury będące najbardziej destrukcyjnymi i niedostępnymi obiektami we Wszechświecie okazują się również obiektami o fundamentalnym znaczeniu. 

„Silniki grawitacji” Caleba Scharfa to intrygująca i błyskotliwa opowieść o tym, czego dowiedzieliśmy się o czarnych dziurach i co spodziewany się jeszcze odkryć.

2016-05-30

Leonard Susskind - Mechanika kwantowa. Teoretyczne minimum

Leonard Susskind

Mechanika kwantowa. Teoretyczne minimum


Drugi tom serii autorstwa Leonarda Susskinda. Pierwszy, „Teoretyczne minimum”, dotyczył mechaniki klasycznej. „Mechanika kwantowa. Teoretyczne minimum” to książka dla wszystkich, którzy kiedykolwiek zastanawiali się nad tym, jak bardzo niezrozumiała jest mechanika kwantowa. Autor dostarcza narzędzi, które nie tylko umożliwiają zapoznanie się ze sposobem myślenia fizyków o mechanice kwantowej, lecz także dają praktyczną podstawę, by o własnych siłach pogłębiać wiedzę i poszerzać umiejętności. A wszystko to z charakterystyczną dla Leonarda Susskinda lekkością, błyskotliwością i poczuciem humoru! 

To właśnie prawdziwa mechanika kwantowa. Leonard Susskind wyjaśnia najbardziej skomplikowane aspekty naszej rzeczywistości z zachwycającą jasnością. Jeśli chcesz wiedzieć, w jaki sposób fizycy myślą o świecie, ta książka stanowi najlepszy początek.
Sean Carroll, fizyk, autor „Cząstki na końcu Wszechświata” i „Stąd do wieczności i z powrotem” 

2016-05-04

9 maj 2016 - Tranzyt Merkurego

Już za pięć dni będziemy mieli możliwość podziwiać nietypowe zjawisko. A mianowicie przejście na tle tarczy Słońca jednej z planet wewnętrznych - Merkurego. Tranzyty Merkurego są znacznie częstsze niż tranzyty Wenus – zdarzają się średnio jedenaście razy w ciągu stulecia. Przeważnie mają miejsce około 8 maja (w odstępach 7, 13 lub 33 lat) i około 10 listopada (w odstępach 13 lub 33 lat). W maju Merkury jest bliski swojego aphelium i ma rozmiar kątowy 12", a listopadzie jest bliski peryhelium i jego rozmiar kątowy to 10". Ostatnie trzy tranzyty nastąpiły w latach 1999, 2003 i 2006. Pierwszym obserwatorem przejścia Merkurego przed tarczą Słońca był francuski astronom Pierre Gassendi, który prześledził przebieg zjawiska w 1631. W Polsce po raz pierwszy dokonał podobnej obserwacji i dokładnie ją opisał Jan Heweliusz w 1661. Obserwacja ta była trzecią w historii astronomii. Link do tematu jak bezpiecznie obserwować Słonce i tranzyty planet wewnętrznych Jak bezpiecznie fotografować tranzyt Wenus 6 czerwca 2012 roku

Do czasu UT dodajemy 2h aby uzyskać czas lokalny letni CEST (UT+2=CEST)