Księżyc - faza 9.4 dnia

Hyginus, Triesnecker, Regiomontanus, Alphonsus

Hyginus to mały księżycowy krater znajduje się na wschodnim krańcu krateru Sinus Medii. Jego obręcz jest podzielona przez krater Rima Rille. Hyginus jest głębszy niż Rille, i leży na zakręcie, gdzie przecinają się. Razem Hyginus i Rima Hyginus tworzą charakterystyczny kształt dominującą nad otaczającą ich płaską powierzchnią. Można tam dostrzec mniejsze kratery wzdłuż Rille, prawdopodobnie spowodowane upadkiem meteoru. Hyginus jest jednym z kilku kraterów w księżyca, że nie został utworzony w wyniku uderzenia tylko jest pochodzenia wulkanicznego. Był miejscem lądowania dla planowanej, niestety odwołanej 19 misji Apollo. Położenie 7.8°N 6.3°E Średnica 11 km Głębokość 0,8 km
http://en.wikipedia.org/wiki/Hyginus_(crater)

Plato, Gassendi, Tycho, Schiller

Tym razem bez opisów obiekty są dość proste do odnalezienia.

Krater Plato i zatoka Sinus Iridium

Pythagoras, Mons Rümker, Cavalerius

Harpalus jest młodym kraterem uderzeniowym, który leży na Mare Frigoris, na wschodnim skraju Sinus Roris. Jego korona jest ostra bez oznak zużycia lub erozji. Nie jest idealnie okrągła, i ma kilka wycięć i występów, zwłaszcza wzdłuż strony wschodniej .Wewnętrzna powierzchnia pofałdowana. W pobliżu środka jest system niskich centralnych grzbietów. Lat: 52.6°N, Long: 43.4°W, Diam: 39 km, Depth: 3.6 km
http://en.wikipedia.org/wiki/Harpalus_(crater)

J. Herschel to duży księżycowy. Znajduje się on w północnej części powierzchni Księżyca. Na północnym zachodzie znajduje się krater Anaksymander. Na południe jest mały krater Horrebow. Krawędź krateru mocno mocno erozji, w niektórych miejscach rozpadła się. Wnętrze jest stosunkowo płaskie, ale nieregularne. Lat: 62.0°N, Long: 42.0°W, Diam: 165 km, Depth: 0.9 km
http://en.wikipedia.org/wiki/J._Herschel_(crater)

Aristarchus, Kepler

Aristarchus – krater uderzeniowy na powierzchni Księżyca, znajdujący się w obrębie Oceanus Procellarum. Po zachodniej stronie krateru Aristarchus znajduje się krater Herodotus. Krater ten ma 39,99 km średnicy oraz 3 km głębokości, a jego centrum znajduje na współrzędnych selenograficznych 3,7 N 47,4 W. Nazwa krateru pochodzi od Arystarcha z Samos (310–230 p.n.e.), greckiego astronoma
Wiki http://pl.wikipedia.org/wiki/Aristarchus_(krater_księżycowy)

Alpine Valley

Alpine Valley to spektakularna księżycowa dolina dzieląca pasmo Alp. Ciągnie się na długości 166 km od basenu Mare Imbrium w kierunku wschód-północny wschód aż do krawędzi Mare Frigoris. Dolina jest wąska na obu końcach i rozszerza się do maksymalnej szerokości ok. 10 km wzdłuż środkowego odcinka. Współrzędne selenograficzne tej formy wynoszą 48.5 N 3.2 E.

Schiaparelli, Lichtenberg, Seleucus

Briggs - księżycowy krater, który położony jest w zachodniej części Oceanus Procellarum, na wschodzie z dużą murów Struve zwykłego. Leży na północny-wschód od Eddingtona, i północno-północny-zachód od krateru Seleukos. Krater nazwany na czesć angielskiego matematyka Henrego Briggs. Zewnętrzna krawędź krateru nie jest całkiem okrągła, z zewnątrz wybrzusza się na północny-północny wschód i południe. Na środku dna krateru wznosi się centralne wzniesienie, rozciągające się na północ. Lat: 26.5°N, Long: 69.1°W, Diam: 37 km, Depth: 1.2 km
Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Briggs_(crater)

Seleucus jest księżycowy krater uderzeniowy znajduje się w zachodniej części Oceanus Procellarum. Do jego zachodniej części dotyka lawa z krateru Eddingtona. Na południowym zachodzie znajduje się krater Krafft, na północnym zachodzie leży Briggs. Obręcz Seleukosa jest dobrze wykształcona, wewnątrz tarasowa z lekkim wałem. Wnętrze jest stosunkowo płaskie, z małym centralnym szczytem. Około 50 kilometrów na południowy-wschód od Seleukosa na Procellarum Oceanus znajduje się miejsce lądowania radzieckiego statku Luna 13. Lat: 21.0°N, Long: 66.6°W, Diam: 43 km, Depth: 2.87 km
Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Seleucus_(crater)

Reiner Gamma, Grimaldi, Cavalerius, Hevelius

Cavalerius to typowy księżycowy krater uderzeniowy, który leży na zachodnim skraju Procellarum Oceanus w zachodniej części widzialnego Księżyca, na południu prawie łączy się z północną krawędzią Heweliusza . Obręcz Cavalerius jest stosunkowo wysoka –miejscami do ponad 3 km. Istnieje szczeliny w północnej i południowej części obręczy i ścian wewnętrznych. Części wewnętrzne strony są dobudówką. Wnętrze posiada liczne wzniesienia. W środkowym dnie krateru jest niski centralny szczyt, z sąsiednimi grzbietami na północy i wschodzie. Na północny wschód od tego krateru jest miejsce ( Planitia Descensus), gdzie wyładowała radziecka sonda Luna 9 jako pierwszy pojazd ziemski na Księżycu. Współrzędne 5.1°N 66.8°W, Średnica 58 km, Głębokość 3km
Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Cavalerius_(crater)

Reiner jest kraterem uderzeniowy leżącym na Oceanus Procellarum, w zachodniej części Księżyca. Ma prawie kołowy kształt, choć wydaje się, owalny. Obręcz krateru jest dobrze zachowana i nie zniszczona uderzeniami. W środkowym nieregularnym dnie krateru jest główny szczyt. Poza obręczą krateru ciągnie się pagórkowaty wał na pół średnicy krateru.
Współrzędne 7.0°N 54.9°W, Średnica 30 km, Głębokość 2,6 km
Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Reiner_(crater)

Rimae Sirsalis, Billy, Crüger

Billy znajduje się na południowych krańcach Oceanus Procellarum, na zachodniej półkuli Księżyca. Leży w południowo-wschodniej części podobnego co do wielkości krateru Hansteen. Wnętrze krateru zalała bazaltowa lawa, pozostawiając ciemną powierzchnię. Część obrzeża jest wąska i niska, z cienką ścianą wewnętrzną. Współrzędne 13.8°S 50.1°W, Średnica 45 km, Głębokość 1,2 km

Crüger - krater, który znajduje się w zachodniej części Księżyca. Najbardziej charakterystyczną cechą tego krateru jest bardzo ciemna powierzchnia wnętrza, posiada jeden z najniższych współczynników odbicia światła na Księżycu (Albedo – współczynnik odbicia światła). Powierzchnia została pokryta bazaltową lawą i jest prawie gładka. Zewnętrzna ściana jest niska i prawie okrągła nie zniekształcona uderzeniami. Położenie 16.7°S 66.8°W, Średnica 45 km, Głębokość 0,5 km.
Krater ten znajduje się na liście LUNAR 100 pod nr. 52 http://the-moon.wikispaces.com/Lunar+100
i tu http://astronomiaamatorska.blogspot.com/2009/04/lunar-100.html

Phocylides, Hainzel, Wargentin

Phocylides to krater znajdujący się w pobliżu południowo-zachodniego brzegu Księżyca.

Zewnętrzna ściana Phocylides jest zniszczona od erozji, szczególnie wzdłuż zachodniej krawędzi. 

Północna krawędź jest pokarbowana i nieregularna. Phocylides jest zalany lawą w środku i stosunkowo gładki. Współrzędne 52.9°S 57.3°W, Średnica 114 km, Głębokość 2,1 km 

Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Phocylides_(crater)

Hainzel jest południową częścią trzech łączących się kraterów. Hainzel C na północnym wschodzie i Hainzel A na północy. Hainzel jest najlepiej zachowanym kraterem, a także najmłodszym z nich. 

Ściana między Hainzel i Hainzel C jest nienaruszona, tworząc cypel od południa.

Hainzel i C mają centralne szczyty. Współrzędne 41.3°S 33.5°W, Średnica 70 km, Głębokość 3 km

Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Hainzel_(crater)

Mitchell, Egede, Barocius, Gemma Frisius, Buch

Mitchell jest kraterem księżycowym, nazwanym również Maria Mitchell. Jest on połączony wschodnim brzegiem z większym i bardziej widocznym kraterem Aristoteles. Górna część krateru jest szorstka i nieregularna, niska w środkowej części. Ściana zachodnia natomiast została całkowicie wchłonięta przez obrzeża Aristotelesa.
Tłumaczenie z wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Mitchell_(crater)

Rima Ariadaeus, Boscovich, Juliusz Cezar

Rima Ariadaeus – rów na powierzchni Księżyca, mający długość około 250 km. Znajduje się na współrzędnych selenograficznych 6,4 N 14,0 E. Nazwa tego kanału została nadana w 1961 roku przez Międzynarodową Unię Astronomiczną i pochodzi od pobliskiego krateru Ariadaeus znajdującego się na wschodnim końcu kanału. W przeszłości Rima Ariadaeus mogła być otwartym rowem wypełnionym lawą lub też podziemnym kanałem, który zapadł się w wyniku ustania przepływu lawy.
Wiki: http://pl.wikipedia.org/wiki/Rima_Ariadaeus

Montes Caucasus, Calippus, Alexander

Montes Caucasus – poszarpany łańcuch górski w północno-wschodniej części widocznej strony Księżyca. Jego współrzędne selenograficzne wynoszą 38,24 N 10,0 E, a nazwa, nadana przez niemieckiego astronoma Johanna Heinricha von Mädlera pochodzi od gór Kaukaz leżących na granicy Rosji z Gruzją i Azerbejdżanem.

W Kaukazie, zwłaszcza w pobliżu jego południowego krańca, znajduje się kilka przerw, przez które wtargnęło pobliskie morze księżycowe. Po wschodniej stronie gór leży krater Calippus, a także pozostałości krateru Aleksander, na południe od Eudoxusa.

Oficjalnie średnica Kaukazu wynosi 445 km, jednak niektórzy obserwatorzy podają, że długość pasma wynosi do 550 km. Najwyższe szczyty osiągają wysokość 6 km; żaden z nich nie otrzymał dotąd własnej nazwy.
Wiki http://pl.wikipedia.org/wiki/Montes_Caucasus

Animation of Jupiter

Przedstawiam animacje Jowisza sprzęt to: SW200/1000+GSO2.5+LifeCam Cinema. ROI.

2012-09-10

Bullialdus, Rima Hesiodus I, Schiller, Scheiner

Tym razem bez opisów, zapraszam do odszukania na Księżycu.

Hortensus domes

Na szczególną uwagę zasługują obiekty w kółku zwane Domes (kopuły)

Kopuły (Domes) wulkanów mają formę okrągłą o średnicy od 1,4 do 6,8 km. Wiele z nich jest zwieńczonych małymi kraterami, które służyły jako odpowietrzniki w czasie wydobywania się lawy syropowatej, która przelewała się na powierzchnię Księżyca. Powtarzające się powolne i stałe wypływy lawy budowały łagodnie nachylone wzgórza skały wulkanicznej tworząc tak zwane wulkany tarczowe. Przykładami takich wulkanów na Ziemi mogą być Mauna Loa wulkan Australii i Oceanii i Mauna Kea - największy wulkan archipelagu Hawajów

Wielka Czerwona Plama

Wielka Czerwona Plama – ogromny stały antycyklon od co najmniej 300 lat wiejący na Jowiszu, 22° na południe od równika. Burza jest na tyle duża, że można ją obserwować z Ziemi za pomocą amatorskich teleskopów. Jako pierwszy zobaczył ją brytyjski fizyk i wynalazca Robert Hooke w 1664 roku.

Pierwszych szczegółowych zdjęć Plamy i jej okolic dostarczyła sonda Voyager 1, która 5 marca 1979 roku zbliżyła się do Jowisza na odległość 280 000 km od szczytów chmur. Kolorowe fotografie umożliwiające dostrzeżenie szczegółów wielkości rzędu 160 km ukazały w pełnej krasie burzliwą atmosferę Jowisza.

Źródło  http://pl.wikipedia.org/wiki/Wielka_Czerwona_Plama

Sesja 0066 2012-09-10

Zakrycie Jowisza przez Księżyc 2012-07-15

Słońce pierwsze kroki cz.3

2012-05-20
Tym razem głównym celem było przetestowanie kamerki LifeCam Cinema podczas kręcenia klipow avi Słońca. Mimo użycia folii AstroSolar ND5.0, filtru Solar Continuum oraz soczewki barowa GSO2.5 ciężko było uzyskać w miarę ciemny obraz naszej gwiazdy.
Oprócz tego Słońce zostało zarejestrowane aparatem Canon EOS 350D.Stackowanie zdjęć zostało zrobione w RegiStax5.1 obróbka finalna PS CS6. Sprzęt jak zwykle : SW BKP200/1000, filtr AstroSoar ND5.0 i Solar Continuum przy avikach barlow GSO 2.5.

Sesja 0056 Mars Wenus

Korzystając z okazji że w tym dniu (2012-03-30) pod wieczór niebo było troszeczkę bez chmur, czyli na przemian zamglenie i czysto postanowiłem po avikować Marsa i Wenus.
Materiały przez aktualne warunki pogodowe są marnej jakości ale co mi tam trzeba się uczyć foto planetarnego. Seeing na poziomie 3/10, połączyłem też pliki luminacji z RGB nie wyszło zbyt specjalnie w końcu to pierwszy raz.